27 april 2012

Nieuwe Immissietoets voor beoordeling directe lozingen op oppervlaktewater

Op 30 maart en 27 april stond tijdens een tweetal door VEMW georganiseerde waterlunches het recent verschenen Handboek Immissietoets centraal. De Immissietoets wordt gebruikt voor de beoordeling van directe vergunningplichtige lozingen op oppervlaktewater. De nieuwe toets vervangt de beoordelingssystematiek van de Commissie Integraal Waterbeheer uit 2000. VEMW was als belangenbehartiger van de zakelijke watergebruikers nauw betrokken bij de totstandkoming van het Handboek.

Peter Vermij (Rijkswaterstaat) en Victor van den Berg (waterschap Brabantse Delta) waren bereid gevonden om een bijdrage te leveren aan de waterlunch. De heer Vermij ging in op de immissietoets als zodanig. De heer Van den Berg liet aan de hand van een aansprekende case zien hoe de toets in de praktijk wordt toegepast.

Veranderingen in beleid en wetgeving - zoals de komst van de Kaderrichtlijn water en het (Nederlandse) Besluit Kwaliteitseisen en Monitoring Water - waren aanleiding om de immissietoets grondig te herzien. Daarnaast bleek de oude methodiek niet geschikt te zijn voor getijdenwateren en zoute wateren.

De immissietoets is onderdeel van het brongerichte waterkwaliteitsspoor. Uitgangspunt daarbij is toepassing van de best beschikbare technieken bij alle bronnen van verontreiniging teneinde lozingen en emissies terug te dringen. Dit is verplicht gesteld in de Wet milieubeheer en de Waterwet en wordt verder uitgewerkt in vergunningen en algemene regels. De immissietoets betreft in feite een beoordeling van de aanvaardbaarheid van lozingen na toepassing van de best beschikbare technieken. De beoordeling kan uitwijzen dat aanvullende maatregelen noodzakelijk zijn.

De immissietoets draagt bij aan het verkrijgen van inzicht in het aandeel van een individuele lozing in de totale concentratie van een probleemstof in het betreffende waterlichaam. Een nieuw element in de immissietoets is het principe van geen achteruitgang. Nederland volgt de Europese definitie die zich richt op het voorkomen van de achteruitgang van de toestand van waterlichamen. Niet elke toename van een stof leidt meteen tot een verandering van de toestand van een waterlichaam. Zelfs bij een waterlichaam in de slechtste toestandsklasse is uitbreiding onder voorwaarden toegestaan.

Ook de toepassing van het begrip mengzone is nieuw. Om de uitvoering van de EU Richtlijn Prioritaire Stoffen te harmoniseren zijn door de Europese Commissie technische richtsnoeren voor mengzones opgesteld. Een mengzone wordt gedefinieerd als een zone in de directe omgeving van het lozingspunt waarbinnen de milieukwaliteitsnormen mogen worden overschreden. Toetsing vindt plaats op de rand van de mengzone.

De waterlunches maakten duidelijk dat de gewijzigde immissietoets een pragmatische en meer realistische benadering voorstaat. Bedrijven beschikken mede door de toepassing van Europese definities en uitgangspunten over meer vrijheidsgraden dan voorheen. De sprekers gaven voorts nadrukkelijk aan groot voorstander te zijn van nauwe samenwerking tussen vergunningverleners en bedrijven. Ook riepen zij de aanwezigen op kritisch te zijn.

Voor meer informatie over het Handboek of de waterlunch kan contact worden opgenomen met Roy Tummers, directeur Water van VEMW.

Bron: VEMW, 27 april 2012